Και ευρώ και δραχμή

Το δίλημμα ευρώ ή δραχμή είναι παραπλανητικό. Σε πολλά κράτη που γειτονεύουν με την Ευρωζώνη, η συνύπαρξη του εθνικού τους νομίσματος με το ευρώ αποτελεί καθημερινή πραγματικότητα. Στην Ελβετία, μάλιστα, είναι δυνατό να πληρώσω τον καφέ μου σε ευρώ και να ζητήσω τα ρέστα μου σε ελβετικά φράγκα ή το αντίθετο.

Στη χώρα μας, η αδιάρρηκτη και παχυλά αμειβόμενη συμμαχία πολιτικών και μμε που προπαγανδίζουν την υποτέλεια σαν μονόδρομο, ωρύονται πως η επιστροφή στη δραχμή θα καταστρέψει ο, τι έχει απομείνει από μία οικονομία σε κατεδάφιση.

Ωστόσο, η ιστορική πραγματικότητα δείχνει ότι η ελληνική οικονομία επεβίωνε -με τα όσα προβλήματα είχε- πολύ καλύτερα εκτός ευρώ: Τα εξωτερικά ελλείμματα της χώρας ποτέ δεν έφτασαν εκεί που βρέθηκαν επί ευρώ. Το χρέος ήταν απολύτως διαχειρίσιμο και παρά την εκτίναξή του επί Μητσοτάκη και Σημίτη δεν μας οδήγησε σε χρεοκοπία.

Η Ελλάδα είχε σχέσεις πιο προσοδοφόρες και με περισσότερα κράτη, ενώ σήμερα 3 μόλις χώρες ελέγχουν ουσιαστικά το εξωτερικό της εμπόριό. Παρά τις διαρκείς υποτιμήσεις, η εσωτερική αγοραστική δύναμη της οικονομίας ήταν καλύτερη από την δεκαετία του ευρώ.

Ας εξετάσουμε τώρα, τι συνέβαινε με το εθνικό μας νόμισμα, όταν η Ελλάδα χρεοκοπούσε ή λιμοκτονούσε:
-Το 1893 η Ελλάδα χρεοκόπησε λόγω υπερδανεισμού σε χρυσό φράγκο, λόγω της ένταξης στην νομισματική Λατινική Ένωση. Η οποία διαφημίστηκε και τότε ως ιδανική για φτηνά δάνεια προς το δημόσιο.
-Το 1932 η Ελλάδα χρεοκόπησε λόγω χρυσής δραχμής και υπερδανεισμού σε χρυσές λίρες. Τότε ανήκε στην νομισματική ένωση της χρυσής λίρας στερλίνας.
-Το 1944, αμέσως μετά την απελευθέρωση, η Βρετανία επέβαλε την συμφωνία του Λονδίνου στην Ελλάδα: Η χρυσή λίρα λειτουργούσε ως βασικό γενικό ισοδύναμο της ελληνικής οικονομίας. Έτσι φτάσαμε να στοιχίζει ένα καρβέλι ψωμί μερικά εκατομμύρια δραχμές και ο μαυραγοριτισμός να σαρώνει.

Επομένως, η Ελλάδα όταν στηρίχθηκε στο εθνικό της νόμισμα, δεν χρεοκόπησε. Όταν ελέγχεις το τραπεζικό σύστημα και ιδιαίτερα την Τράπεζα Ελλάδας -την οποία τώρα λυμαίνονται άνθρωποι της λογικής της ευημερίας των αγορών- και κόβεις εσύ το εθνικό νόμισμα το οποίο δεν πάει σε μαύρες τρύπες αλλά στην ανάπτυξη, ποιός ο λόγος να το υποτιμήσεις;

Η ισοτιμία θα δεχτεί επίθεση, αλλά όταν υπάρχει παραγωγή και ροή του χρήματος προς τις σωστές κατευθύνσεις με σταθερούς ρυθμούς και κυκλικά όσο είναι δυνατόν, οι επιθέσεις θα πνιγούν. Μη ξεχνάμε όποιος εκδίδει το νόμισμα ελέγχει την οικονομία.

Η Ελλάδα έχει το δικαίωμα να υιοθετήσει, αν το επιθυμεί, μία ισοτιμία πχ 1 ΔΡΧ=1000 ΕΥΡΩ, κάνοντας δηλαδή ανατίμηση αντί για υποτίμηση του νομίσματος της. Έτσι, θα μπορούσε να πληρώσει το σύνολο του χρέους που διέπεται από το ελληνικό δίκαιο σε 330 εκ. νέες δραχμές, για να αποπληρώσει χρέος ύψους 330 δις ευρώ. Έτσι, θα έμεναν μόνο τα 35 δις ευρώ σε ομόλογα που διέπονται από το αγγλικό δίκαιο, τα οποία και θα αποτελούσαν χρέος λιγότερο από το 15% του ελληνικού ΑΕΠ.

Πριν βιαστούν κάποιοι να το χλευάσουν τους παραθέτω τα εξής: Αυτό ακριβώς έπραξε η Γαλλία χωρίς νομικό πρόβλημα το 1960 με τη δημιουργία του νέου φράγκου με ισοτιμία 1 νέο φράγκο = 100 παλιά φράγκα. Το ίδιο έκαναν η Γερμανία και η Αυστρία μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.