Πριγκιπική φρενίτιδα

Πρώτο θέμα παντού οι γάμοι του βρετανικού πριγκιπικού ζεύγους. Μία υπερπαραγωγή που παρακολούθησαν πάνω από 2 δισεκατομμύρια τηλεθεατές και απασχόλησε χιλιάδες εξώφυλλα ανά τον κόσμο.

Τώρα θα μου πείτε, τι ενδιαφέρουν τον μέσο φουκαρά το νυφικό και τα κοσμήματα της Κέιτ - Κάθριν, αν χαμογέλασε ο τάδε Λόρδος, αν η συμπεριφορά των νεόνυμφων ξέφυγε κάπως από το πρωτόκολλο ή πού θα πάνε γαμήλιο ταξίδι;

Κι όμως, είδα με τα μάτια μου πολλούς και κυρίως πολλές να παρακολουθούν συνεπαρμένες το γεγονός. Είναι άραγε τόσο ισχυρό και γοητευτικό το αρχέτυπο του πρίγκιπα που παντρεύεται την κοινή θνητή; Έχουν δίκιο κάποιοι Άγγλοι πως ο γάμος αυτός προσφέρει µια προσωρινή ανάπαυλα στον κόσμο στους τόσο δύσκολους καιρούς που περνά η Ευρώπη; Ή παίζει καταλυτικό ρόλο το ότι ο πρίγκιπας Ουίλιαμ, το «χρυσό αγόρι» της βρετανικής μοναρχίας, είναι ένας χαρισματικός σταρ που συνδυάζει την απλότητα και το glamour στις σωστές δόσεις;

Με αφορμή την παραμυθένια ατμόσφαιρα, θέλω να εκφράσω κάποιες απορίες: Τελικά ο μέσος Ευρωπαίος -είτε εκφράζεται από τη σοσιαλδημοκρατία είτε από τον φιλελευθερισμό- εξακολουθεί να σοκάρεται από την απόλυτη απουσία αξιοκρατίας που χαρακτηρίζει τον θεσμό της μοναρχίας; Οι βασιλικές οικογένειες συμβολίζουν ακόμα στη συνείδησή μας την ιεραρχία, το διαχωρισμό των τάξεων και τα προνόμια της αριστοκρατίας;

Κατά τον 20ο αιώνα έχασαν το θρόνο τους οι περισσότερες βασιλικές δυναστείες με μόνη εξαίρεση παλινόρθωσης την Ισπανία. Ωστόσο, οι χώρες όπου επιβίωσε η μοναρχία, λόγω της ικανότητας των εγχώριων δυναστειών να προσαρμόζονται στις απαιτήσεις των καιρών -όπως η Αγγλία, η Σουηδία, η Ολλανδία, η Δανία κ.α.- σίγουρα δεν βρίσκονται σε χειρότερη μοίρα από τις χώρες που εκλέγουν άμεσα ή έμμεσα τους προέδρους τους.

Σημειώστε ότι όλοι οι τουρίστες στο Λονδίνο επισκέπτονται το Μπάκιγχαμ. Στο Βερολίνο, αντιθέτως, η συντριπτική πλειονότητα των τουριστών αγνοεί ακόμα και το όνομα του προέδρου της Γερμανίας.

Άλλωστε, τα μέλη των δυναστειών προσέχουν πολύ την συμπεριφορά τους και εμπλέκονται σε σκάνδαλα διαφθοράς πολύ πιο σπάνια, σε σύγκριση με τους πολιτικούς. Ο ρόλος του μονάρχη πλέον περιορίζεται σε έναν πραγματικά ουδέτερο αρχηγό κράτους, σύμβολο της εθνικής ενότητας. Στη σύγχρονη Ευρώπη, οι τραπεζίτες είναι ισχυρότεροι από τους αριστοκράτες και οι σταρ του ποδοσφαίρου και της ποπ μουσικής είναι πιο διάσημοι και ζουν με περισσότερη χλιδή από τους πρίγκιπες.

Όσον αφορά τα δικά μας, αφού φορτώσαμε στη μοναρχία τα δεινά της Ελλάδας πριν το 1967, αντικαταστήσαμε τη δυναστεία με τρεις οικογένειες που μας κυβέρνησαν από το 1974 ως σήμερα. Απαλλάχθηκαν μεν οι Έλληνες πολίτες από τη βασιλική χορηγία, αλλά πληρώνουν την επαχθέστερη επιχορήγηση των κομμάτων. Η οποία όμως δεν έφτανε στις νέες δυναστείες και τους παρατρεχάμενους τους.

Συγκρότησαν λοιπόν μία νέου τύπου αριστοκρατία, που αφού ποδοπάτησε κάθε έννοια αξιοκρατίας, απομύζησε επί 35 χρόνια το δημόσιο χρήμα και υπερχρέωσε τη χώρα, τελικά εκχώρησε με το Μνημόνιο μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας στους διεθνείς τοκογλύφους, ασελγώντας στο Σύνταγμα μας και εξαθλιώνοντας τους συμπολίτες μας.

«Μεταρρυθμίσεις» ή ρήξη και γενναίες τομές;

Η λέξη αλλαγή ήταν –κατά κοινή παραδοχή- το πιο επιτυχημένο σύνθημα μεταπολιτευτικά, το οποίο έφερε το ΠΑ.ΣΟ.Κ του Ανδρέα Παπανδρέου το 1981 στην εξουσία. Πολλοί πειραματίστηκαν με τα παράγωγα της λέξης αυτής και μίλησαν ύστερα για απαλλαγή, εναλλαγή και συνδιαλλαγή.

Η λέξη μεταρρυθμίσεις ήταν αυτή που το 2004 έπεισε τον ελληνικό λαό να φέρει στην εξουσία τον Κώστα Καραμανλή και την Νέα Δημοκρατία, προκειμένου να επανιδρύσει το Κράτος. Ωστόσο, στην πράξη οι μεταρρυθμίσεις, όσες έγιναν, ήταν επιδερμικές, άτολμες και δεν μετέβαλαν το σκηνικό της διαπλοκής και διαφθοράς που κληροδότησε η κυβέρνηση Σημίτη, ούτε έπεισαν τον Έλληνα πολίτη πως το Κράτος επανιδρύθηκε. Έφθασαν μάλιστα οι «επαγγελματίες» πλιατσικολόγοι της κρατικής περιουσίας του ΠΑΣΟΚ να διαδίδουν ξεδιάντροπα το περίφημο: «εμείς κλέβαμε με το ένα χέρι ενώ οι νεοδημοκράτες αρπάζουν και με τα δύο τους χέρια».

Το αποτέλεσμα ήταν η συντριβή της ΝΔ στις εκλογές τον Σεπτέμβριο του 2009, η ανάληψη της εξουσίας από τον Γιώργο Παπανδρέου και το άγος του «μνημονίου» που υποθήκευσε την Πατρίδα μας. Στο όνομα του μνημονίου επιβλήθηκαν στον ελληνικό λαό επώδυνα αντιλαϊκά νεοφιλελεύθερα μέτρα, τα οποία έχουν στόχο: α) να διαλύσουν την ημιπαράλυτη παραγωγική επιχειρηματικότητα, β) να καταστήσουν τους μισθωτούς δούλους ή ανέργους, γ) να αφήσουν άθικτες τη διαπλοκή, τις τράπεζες, τα μονοπώλια και τα καρτέλ, δ) να ξεπουλήσουν όχι μόνο τις δυσλειτουργικές δημόσιες επιχειρήσεις, αλλά τις κερδοφόρες στρατηγικού ενδιαφέροντος, όπως η ΔΕΗ, ο ΟΠΑΠ, ο ΟΤΕ κλπ. Αυτά τα κατάπτυστα μέτρα βαφτίστηκαν από τους εγχώριους και ξένους δυνάστες μας «αναγκαίες μεταρρυθμίσεις».

Ταυτόχρονα, είναι εντυπωσιακό να ακούει κάποιος από την μία τον Μίκη Θεοδωράκη, προσωπικότητα - σύμβολο της Αριστεράς, να ζητάει τις «αναγκαίες ρήξεις και τομές σε θεσμικό επίπεδο» και από την άλλη το δεξιό ΛΑ.Ο.Σ να προβάλλει από το 2003 ως το 2007 ως κεντρικό προεκλογικό του σύνθημα το «Ρήξη και ανατροπή, όλα τα άλλα είναι ντροπή». Τέλος το ΚΚΕ στις εκλογές του 2009 κατέβηκε με το σύνθημα «Αντεπίθεση και ρήξη».

Η λέξη ρήξη, ίσως ακούγεται κάπως βίαιη ή εξτρεμιστική. Ωστόσο, εντυπώνεται εύκολα και φανερώνει αποφασιστικότητα για αποτελεσματική δράση.

Η ρήξη που έχει ανάγκη ο τόπος μας, η ρήξη την οποία επιθυμώ και για την οποία αξίζει να αγωνίζεται κανείς με όλη του την ψυχή είναι ρήξη με τον τρόπο που ασκείται η πολιτική στην χώρα μας.

Είναι η ρήξη ακριβώς με αυτήν την αποτελμάτωση που απογοητεύει και αδρανοποιεί τον Έλληνα, που στρέφει ένα μέρος της νεολαίας μας στον εξτρεμισμό.

Δηλώνει με ακρίβεια τη σχέση που πρέπει να έχει ο πολιτικός -που επιθυμεί πραγματικά ένα καλύτερο αύριο για την Πατρίδα μας- με το κατεστημένο. Είναι η ρήξη με ένα κατεστημένο που βρίσκεται σε αντίθεση με το όραμα που έχει ο Έλληνας Πατριώτης για την Ελλάδα που αγαπάμε, με όλα τα ιδανικά και τις αξίες που πρεσβεύει.

Μία ρήξη που τολμά γενναίες τομές σε θεσμικό επίπεδο, στην Εξωτερική πολιτική, την Οικονομία, την Παιδεία. Που αντιμετωπίζει δυναμικά την υπογεννητικότητα και το μεταναστευτικό. Που ενθαρρύνει την Δικαιοσύνη να αποδώσει τις ευθύνες για τα σκάνδαλα στην πραγματική τους διάσταση. Που τολμά να δώσει κοινωνικά αποδεκτή λύση στο ασφαλιστικό. Να θίξει την ασυδοσία των τραπεζών, των καρτέλ και των προνομιούχων. Να υπολογίζει τον συνταξιούχο, τον άνεργο, τον νοικοκύρη. Να προσφέρει στις ακριτικές περιοχές προνομιακούς φορολογικούς συντελεστές και παροχές. Να ενισχύει την υγιή - παραγωγική επιχειρηματικότητα, αλλά και την κοινωνική αλληλεγγύη. Να διευρύνει την δημοκρατικότητα του Πολιτεύματος με τακτικά δημοψηφίσματα. Μία ρήξη με την πελατειακή νοοτροπία που κατατρύχει το πολιτικό μας γίγνεσθαι από την κορυφή ως την βάση.

Αυτή η ρήξη δεν έχει τίποτα το ακραίο ή το ανησυχητικό. Είναι αντίθετα μία εξισορροπητική τάση. Αποτελεί μία κοινή βούληση, μία πεποίθηση των Ελλήνων Πατριωτών που πρέπει να εκφραστεί ενεργητικά, προκειμένου να μεταβληθούν τα πολιτικά πράγματα της χώρας μας προς το καλύτερο.

Θάβουν ξανά τον ομφαλό των αρχαίων Αθηναίων

Στη λύση της προσωρινής κατάχωσης των μνημείων που βρέθηκαν κατά τη διάρκεια των εργασιών στις γραμμές του ΗΣΑΠ στην διαδρομή από Ομόνοια ως Μοναστηράκι, κατέληξε το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο. Το σχέδιο περιλαμβάνει μελλοντικά υπογειοποίηση της γραμμής Θησείο - Μοναστηράκι. Ωστόσο, μόνο για τη μελέτη της απαιτείται μια πενταετία.

Τα μνημεία αφορούν κυρίως τμήματα του Βωμού των Δώδεκα Θεών, της θεμελίωσης της Στοάς Ελευθερίου Διός και της οδού των Παναθηναίων. Επίσης βρέθηκαν τμήμα υστερορωμαϊκού κτιρίου, κατάλοιπα εργαστηρίου λιθοξοϊας, πηγάδι, θαλαμωτός μυκηναϊκός τάφος κα.

Αξιοσημείωτο είναι ότι ο Βωμός των Δώδεκα Θεών καταστράφηκε εν μέρει όταν κατασκευάστηκε ο σιδηρόδρομος το 1891, ενώ το μεγαλύτερο τμήμα του καταχώθηκε.

Ο βωμός των 12 θεών ήταν η αφετηρία για τη μέτρηση όλων των αποστάσεων στην Αττική. Σήμερα καλύπτεται κατά τα 9/10 του από τα έργα του σιδηροδρόμου ενώ μόνο η νοτιοδυτική γωνία είναι ορατή.

Κατά τον Θουκυδίδη (Ιστοριών VI, 54, 6-7) ιδρύθηκε το 522 π.Χ από τον Ιππία, ενώ ο Παυσανίας τον αναφέρει ως «Βωμό του Ελέους», απαραβίαστο άσυλο των ικετών.

Η ουσία είναι πως χάθηκε μία χρυσή ευκαιρία για να βγει στο φώς και να αναδειχθεί ολόκληρος ο βωμός των 12 θεών, ολόκληρος ο ομφαλός της Αθήνας. Η είδηση και μόνο για την ενοποίηση της Αρχαίας Αθηναϊκής αγοράς θα προσέλκυε το αρχαιολογικό ενδιαφέρον παγκοσμίως.

Άλλωστε, υπήρχε και η λύση της προσωρινής υπερύψωσης της γραμμής του ΗΣΑΠ στην περιοχή, με σκοπό την ανάδειξη όλων των μνημείων που βρίσκονται θαμμένα κάτω από τις ράγες, μέχρις ότου καταστεί δυνατή η εφαρμογή της υπογειοποίησης.

Η λύση της προσωρινής κατάχωσης αποτελεί μία πρόχειρη απόφαση. Άλλωστε, στην Ελλάδα ουδέν μονιμότερο του προσωρινού. Θα ήταν χρήσιμο να μας απαντήσουν οι αρμόδιοι πόσα αρχαιολογικά μνημεία στην Ελληνική επικράτεια αναδείχθηκαν μετά την κατάχωση τους. Από την στιγμή μάλιστα που ακούγονται επιχειρήματα του τύπου θα προχωρήσουμε «όταν βρεθούν τα λεφτά».

Αποτελεί βεβαίως παράδοξο η σχεδόν ταυτόχρονη ανακοίνωση από το υπουργείο Πολιτισμού για την ανακαίνιση του τεμένους Βαγιαζήτ στο Διδυμότειχο. Η αναστύλωση του ιστορικού τεμένους -που χρονολογείται από τον 15ο αιώνα και θεωρείται το παλαιότερο στην Ευρώπη- θα κοστίσει στο ελληνικό δημόσιο 4 εκατ. Ευρώ.

Θάβουν λοιπόν τον ομφαλό των Αρχαίων Αθηναίων ενώ ταυτόχρονα δίνουν εκατομμύρια για το τζαμί στο Διδυμότειχο!!

Πατριωτικός καταναλωτισμός

Οι μεγάλες πολυεθνικές και οι ελληνικές εισαγωγικές εταιρείες έχουν κατακλύσει την ελληνική αγορά με εισαγόμενα προϊόντα και απειλούν την επιβίωση των μικρών παραγωγικών επιχειρήσεων της χώρας μας.

Σκεφτείτε ότι, κάθε φορά που αποφεύγετε να αγοράσετε ένα ελληνικό προϊόν, στερείτε από τον Έλληνα παραγωγό ένα εισόδημα, το οποίο αυτός με τη σειρά του θα μπορούσε να το ξοδέψει στα δικά σας προϊόντα ή υπηρεσίες.

Οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε πως αγοράζοντας ένα εισαγόμενο προϊόν μεσολαβούμε στη μεταφορά κεφαλαίων εκτός Ελλάδος. Ότι προσθέτουμε ένα ακόμα βαρίδι στο οικονομικό χρέος της χώρας μας και μάλιστα με δανεικά από επικίνδυνους τοκογλύφους.

Μεγάλες ομάδες του πληθυσμού βυθίζονται στη φτώχεια. Τα «λουκέτα» των επιχειρήσεων αυξάνονται καθημερινά. Πάνω από 70.000 μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις ήδη έχουν κατεβάσει ρολά. Η ανεργία εκτινάσσεται σε πρωτόγνωρα ύψη. Και τα χειρότερα έπονται.

Αγοράζοντας ξένα προϊόντα γινόμαστε συνένοχοι και συνυπαίτιοι στις δραματικές καταστάσεις που διαμορφώνονται γύρω μας. Φανταστείτε πόσα δισ. ευρώ «ταξιδεύουν» κάθε χρόνο στο εξωτερικό, επειδή από άγνοια και αδιαφορία δεν αγοράζουμε ελληνικά προϊόντα.

Το χρήμα κάνει κύκλο μέσα σε μια αγορά. Ακόμα και αν τα ξένα προϊόντα αποτελούν μια φθηνότερη λύση, αυτά τα χρήματα δεν κάνουν κύκλο στην δική μας οικονομία.

Στηρίζοντας ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ στηρίζουμε τις θέσεις εργασίας μας και δημιουργούμε νέες θέσεις για τους συμπατριώτες μας! Ανάμεσα στους νεοπροσλαμβανόμενους πιθανότατα θα είναι ένας δικός μας άνθρωπος που ζητάει εργασία.

Θέλουμε να στηρίξουμε την απασχόληση στην χώρα μας; Θέλουμε να συμβάλλουμε στην μείωση του ελλείμματος του εμπορικού μας ισοζυγίου μειώνοντας και την εξάρτηση της χώρας μας από επικίνδυνους τοκογλύφους;

Τότε, από αύριο προτιμάμε ελληνικά προϊόντα και ελληνικά super markets. Ας κάνουμε εμείς μόνοι μας μια προσπάθεια να αλλάξουμε τις αγοραστικές μας συνήθειες.

Ας ελέγχουμε, ακόμα, ποιοι δικοί μας επιχειρηματίες κάνουν το καθήκον τους μειώνοντας το περιθώριο κέρδους τους, διατηρούν όσο το δυνατόν περισσότερες θέσεις εργασίας και πώς συμπεριφέρονται στους εργαζόμενους που απασχολούν... αυτούς θα ενισχύσουμε.

Πόσοι γνωρίζουν ότι η εταιρεία «ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ» αγόρασε 9 από τα καταστήματα της υπό πτώχευση εταιρείας «ΑΤΛΑΝΤΙΚ», πλήρωσε τα δεδουλευμένα 4 μηνών που όφειλε στους εργαζόμενους αυτούς ο προηγούμενος εργοδότης τους. Πλήρωσε και το Δώρο Χριστουγέννων.

Γιατί λοιπόν να γεμίζουμε τα ταμεία ξένων πολυεθνικών όπως η Delhaise (ΑΒ Βασιλόπουλος), η Lidl και η Carrefour (Μαρινόπουλος), οι οποίες αποθησαυρίζουν ή επενδύουν τα χρήματα μας στο εξωτερικό; Όταν υπάρχουν 100% ελληνικά καταστήματα που μπορούν να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες μας και τα οποία επανεπενδύουν τα κέρδη τους στην Πατρίδα μας;

Οι πολιτικές του Μνημονίου στραγγαλίζουν την πραγματική οικονομία και εξαθλιώνουν την ελληνική κοινωνία. Υπάρχει ανάγκη αλλαγής πολιτικής και ανάγκη αναπτυξιακών δράσεων. Ταυτόχρονα, όμως, οφείλουμε κι εμείς όλοι, να κάνουμε ό,τι μπορούμε. Κρατάμε στα χέρια μας την απάντηση απέναντι στα «λουκέτα», την ανεργία, και την υποχώρηση του βιοτικού επιπέδου:

Όταν αγοράζουμε ένα προϊόν προσέχουμε σχολαστικά να έχει την ένδειξη «Ελληνικό προϊόν» ή «Παράγεται στην Ελλάδα».

Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε στις δύσκολες ώρες που περνούμε. Για τους ανθρώπους δίπλα μας. Για εμάς και τα παιδιά μας. Σκεφτόμαστε κοινωνικά και πατριωτικά.

ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Τα πυρηνικά σχέδια της Τουρκίας

O Ερντογάν φαίνεται αποφασισμένος να προχωρήσει στην κατασκευή πυρηνικού εργοστασίου στο Akkuyu. «Δεν υπάρχει επένδυση χωρίς ρίσκο» δήλωσε μάλλον απερίσκεπτα, παρά την πρόσφατη τραγική εμπειρία της Ιαπωνίας και ενώ οι χώρες που διαθέτουν ήδη πυρηνικά εργοστάσια επανεξετάζουν το καθεστώς.

Η επένδυση αγγίζει τα 20 δισ. δολάρια, έχει προγραμματιστεί να ξεκινήσει το 2013 με τη συνεργασία της Ρωσίας και η Τουρκία θα διαθέτει τον πρώτο επιχειρησιακά ενεργό αντιδραστήρα το 2018. Ακολούθως, τρεις ακόμα μονάδες αναμένεται να κατασκευαστούν.

Τούρκοι πολίτες και οικολογικές οργανώσεις οργανώνουν συνεχώς εκδηλώσεις διαμαρτυρίας. Προβληματισμός έχει διατυπωθεί και από τον επιστημονικό κόσμο στην Τουρκία και το εξωτερικό, καθώς επισημαίνουν ιδιαίτερα τα σεισμογενή χαρακτηριστικά της περιοχής που είχε επιλεγεί.
Το Akkuyu βρίσκεται στη νότια μεσογειακή ακτή της Τουρκίας, απέναντι από την Κύπρο. Προφανώς, ένα ενδεχόμενο πυρηνικό ατύχημα εκεί θα επιφέρει δραματικές επιπτώσεις σε όλη την ανατολική μεσόγειο.

Φαίνεται πως η Τουρκία δεν υπολογίζει τίποτα μπροστά στην προοπτική να γίνει υπερδύναμη, υλοποιώντας το δόγμα Νταβούτογλου, αφού απώτερος στόχος της είναι να αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Αυτό καταδεικνύει και η συμφωνία που υπέγραψαν τον περασμένο Μάιο το Ιράν, η Τουρκία και η Βραζιλία για ανταλλαγή πυρηνικού καυσίμου

Η Τουρκία σχεδιάζει να ηγηθεί στον ισλαμικό κόσμο. Ωστόσο, στην ευρύτερή περιοχή ήδη κατέχουν πυρηνικά όπλα η Ινδία, το Πακιστάν και το Ισραήλ, ενώ το Ιράν είναι κοντά στο να αποκτήσει την πρώτη του ατομική βόμβα. Ταυτόχρονα η Τουρκία επιθυμεί ένα ρυθμιστικό -αν όχι ηγεμονικό- ρόλο στα Βαλκάνια. Οι προαναφερθείσες συμφωνίες με τη Ρωσία και το Ιράν πρέπει να εξεταστούν υπό αυτό το πρίσμα.

Η Τουρκία διαθέτει βαλλιστικούς πυραύλους Yildirim-ΙΙ βεληνεκούς 300χλμ με προοπτική κατασκευής στο μέλλον των Yildirim-III βεληνεκούς 500χλμ και άνω. Επίσης, η πολεμική της αεροπορία θα αποκτήσει σύντομα το αεροσκάφος κρούσης F-35 JSF τεχνολογίας stealth. Θα μπορεί -αν αποκτήσει πυρηνικές κεφαλές- να προσβάλλει το Ισραήλ, την Αίγυπτο και τα Βαλκάνια. Με την συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας με την Αλβανία, ακόμα και η Ιταλία θα βρίσκεται εντός της εμβέλειας των τουρκικών φορέων ατομικών όπλων.

Η μη διασπορά πυρηνικών όπλων αποτελούσε κορυφαίο δόγμα της εξωτερικής πολιτικής των δυτικών χωρών. Όμως οι ΗΠΑ ανέχτηκαν -και υποβοήθησαν- την πυρηνικοποίηση του Ισραήλ. Ακολούθησε η Ν. Αφρική, ενώ δεν απέτρεψαν το Πακιστάν και την Ινδία. Σήμερα, φαίνονται αδύναμες να αποτρέψουν την Β. Κορέα και το Ιράν.

Πλέον, επικρατεί διεθνώς η εντύπωση ότι -παρά τις όποιες αντιδράσεις των ΗΠΑ- ένα κράτος με σθεναρή πολιτική βούληση μπορεί τελικά να εξελιχθεί σε πυρηνική δύναμη.