Το «πετυχημένο» PSI

Το PSI δεν διασφαλίζει υποχρεωτικά τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους. Απαλλάσσει, ωστόσο, τις τράπεζες από το σοβαρό κόστος που θα τις επιβάρυνε, εάν η Ελλάδα προχωρούσε σε default (πτώχευση), ενώ θα βρίσκονταν τα μεγάλα πακέτα των ελληνικών ομολόγων στα χέρια τους.

Πλέον, μπορούν να σύρουν τη χώρα μας σε πτώχευση χωρίς κανέναν κίνδυνο γι αυτές. Αυτή είναι η ουσία της «επιτυχίας» του Παπαδήμου.

Με τους Βενιζέλο και Σαμαρά να δεσμεύονται δια της υπογραφής τους στους δανειστές μας πως -για το υπόλοιπο του πολιτικού τους βίου- δεν θα παρεκκλίνουν από τα μνημόνια και τις συμβάσεις κατεδάφισης της κοινωνίας και φτωχοποίησης του λαού μας, τα οποία ακολουθούν το «πετυχημένο» PSI.

Όσον αφορά στην εθνική μας κυριαρχία; Η δανειακή σύμβαση -που ορίζει το αγγλικό δίκαιο ως εφαρμοστέο- δεσμεύει «αμετάκλητα» τόσο το ελληνικό κράτος όσο και την Τράπεζα της Ελλάδος στην αποκλειστική αρμοδιότητα των δικαστηρίων του Λουξεμβούργου και τα Ευρωπαϊκά δικαστήρια, όπως ορίζεται στην παράγραφο 15.3 της προηγούμενης σύμβασης.

Η νέα δανειακή σύμβαση προβλέπει ρητά πως κάθε απόφαση των δικαστηρίων αυτών θα είναι «αμετάκλητη και εκτελεστή στην Ελληνική Δημοκρατία». Ακόμη: «Ούτε το δικαιούχο κράτος-μέλος, ούτε η Τράπεζα της Ελλάδος, ούτε κανένα από τα αντίστοιχα περιουσιακά τους στοιχεία εξαιρούνται λόγω εθνικής κυριαρχίας…»

Διαπιστώνετε πόσο αξιόπιστοι είναι ο Βενιζέλος, ο Σαμαράς και όσοι προσπαθούν να μας διαβεβαιώσουν πως το Δίκαιο Αναγκαστικής Εκτέλεσης που διέπει τα νέα ομόλογα μετά την ανταλλαγή (PSI) πρακτικά είναι το …ελληνικό.

Μάθετε και το χειρότερο: Η νέα σύμβαση δίνει χρήματα για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, με εγγύηση το σύνολο των περιουσιακών στοιχείων των τραπεζών που ανακεφαλαιοποιούνται. Ποια είναι τα περιουσιακά στοιχεία των τραπεζών; Οι καταθέσεις, οι χορηγήσεις (δάνεια) και οι εμπράγματες εγγυήσεις που έχουν βάλει οι πολίτες και οι επιχειρήσεις προκειμένου να δανειστούν.

Η νέα δανειακή σύμβαση προβλέπει πως οι δανειστές μας μπορούν να προχωρήσουν σε τιτλοποίηση των περιουσιακών στοιχείων των τραπεζών που ανακεφαλαιοποιούν, ανεξάρτητα από τις αποφάσεις των ίδιων των τραπεζών ή της ελληνικής κυβέρνησης.

Συνεπώς, οι δανειστές μας μπορούν να αρπάξουν, όχι μόνο τη δημόσια περιουσία, αλλά πλέον και τις καταθέσεις μας και την ιδιωτική περιουσία που έχουμε υποθηκεύσει στις τράπεζες.

Αυτά «πέτυχαν» με το PSI οι Παπαδήμος, Βενιζέλος, Σαμαράς και οι 200 βουλευτές -θεραπαινίδες του Τόμσεν- που σύρθηκαν και ψήφισαν το 2ο μνημόνιο και τον εφαρμοστικό νόμο.

Χωρίς μεσάζοντες

Επιτέλους! Ξύπνησαν κάποιοι Έλληνες παραγωγοί και τόλμησαν να παρακάμψουν τους μεσάζοντες και την αισχροκέρδεια. Έκαναν πέρα τα «παράσιτα» που εκτινάσσουν στα ύψη τις τιμές από το χωράφι μέχρι τους πάγκους της λαϊκής και τα ράφια των super markets.

Στην Κατερίνη, το Βόλο, τη Βέροια, το Νευροκόπι και αλλού καινοτόμησαν αξιοποιώντας τη δύναμη του διαδικτύου και πούλησαν τις πατάτες τους σε τιμή συμφέρουσα και για τους ίδιους και για τους καταναλωτές.

Εκατοντάδες οικογένειες παραγγέλνουν μέσω διαδικτύου φθηνές πατάτες με 2,5 ευρώ το 10κιλο (δηλ. 25 λεπτά το κιλό). Το αποτέλεσμα ήταν αρκετά super markets να κατεβάσουν την τιμή της πατάτας γύρω στα 30 λεπτά το κιλό.

Τη σκυτάλη πήρε η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Ακόμα και δήμοι του λεκανοπεδίου (Γαλατσίου και Ελληνικού-Αργυρούπολης) ανακοίνωσαν στους δημότες τους πως μπορούν να παραγγέλνουν συμπληρώνοντας ένα έντυπο στο Δημαρχείο.

Οι καταναλωτές, απαντώντας σε ερωτηματολόγιο στο διαδίκτυο, επέλεξαν σε ποσοστό 55% το ελαιόλαδο ως το κατεξοχήν προϊόν που θα ήθελαν να προμηθεύονται απευθείας από τους παραγωγούς, ενώ ακολουθούν το αλεύρι (11%), τα μακαρόνια, τα φασόλια και το ρύζι.

Ενόψει Πάσχα έπονται και οι κτηνοτρόφοι. Ανακοίνωσαν πως προτίθενται και αυτοί να παρακάμψουν τους μεσάζοντες και να διαθέσουν φτηνά αμνοερίφια. Η απευθείας διάθεση του πασχαλινού οβελία θα σημαίνει κέρδος τουλάχιστον 2,5 ευρώ ανά κιλό για τον παραγωγό και έκπτωση για τον καταναλωτή 3-4 ευρώ.

Ξύπνησε και το υπ. Ανάπτυξης. Σχεδιάζει τη δημιουργία μιας ηλεκτρονικής λαχαναγοράς.
Σε αυτήν θα συμμετέχουν παραγωγοί νωπών προϊόντων αλλά και μεταφορείς, οι οποίοι θα ενημερώνουν τους καταναλωτές για το είδος, την ποιότητα, την προέλευση, την ποσότητα, την τιμή και την τοποθεσία των προϊόντων τους.

Βεβαίως, το φαινόμενο η τιμή από τον παραγωγό να φτάνει στον καταναλωτή υπερδιπλάσια κάθε άλλο παρά έχει εκλείψει. Οι μεσάζοντες θερυβημένοι απειλούν: «Αυτό θα τελειώσει και σύντομα θα γυρίσετε σε μας».

Ωστόσο, η αρχή έγινε. Σε περίοδο κρίσης η «μαφία» των μεσαζόντων δεν έχει θέση στην αγορά. Και αφού η κρατική διοίκηση και οι υπεύθυνοι φορείς, επί δεκαετίες, δεν έδειξαν πως διαθέτουν την ισχύ ή τη βούληση να περιορίσουν την αισχροκέρδεια αυτών που παρασιτούν στην ελληνική αγορά, το έπραξαν οι παραγωγοί. Εμείς, ως καταναλωτές οφείλουμε να στηρίξουμε αυτές τις πρωτοβουλίες. Αυτό επιτάσσει το συμφέρον μας.

Διαλύεται η δημόσια εκπαίδευση

Το 2ο μνημόνιο (στο οποίο είπαν ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ τόσο το ΠΑΣΟΚ του 8% όσο και ο «αντιμνημονιακός εθνικιστής» Σαμαράς και οι νεο-δοσίλογοι που πειθάρχησαν στα κελεύσματα της τρόικας) κόβει από τον προϋπολογισμό τα 24 εκατ. ευρώ, που είχαν αρχικά προβλεφθεί για αμοιβές αναπληρωτών την επόμενη σχολική χρονιά.

Ενδεικτικά την τρέχουσα σχολική χρονιά οι αναπληρωτές ανέρχονται σε 20.000. Αυτό σημαίνει 20.000 κενά από εκπαιδευτικό προσωπικό κατά τη νέα σχολική χρονιά, καθώς προβλέπονται μηδενικοί διορισμοί μονίμων και ελάχιστες προσλήψεις αναπληρωτών.

Η κα Διαμαντοπούλου προτίθεται να τα καλύψει: α) με συγχωνεύσεις των σχολικών μονάδων, β) με αύξηση του ωραρίου των εκπαιδευτικών, γ) με αύξηση των μαθητών ανά τμήμα, που είναι ήδη 30 ανά αίθουσα.

Βεβαίως, η υπουργός της «προοδευτικής» παράταξης υπέγραψε μόλις στα μέσα Φεβρουαρίου την καταβολή 343.000 ευρώ για υπερωρίες υπαλλήλων, συμβούλων και παρατρεχάμενων του υπουργείου και του πολιτικού της γραφείου, μόνο για το 1ο τετράμηνο του 2012.

Η εν λόγω υπουργός και οι πολυάριθμοι και παχυλά αμειβόμενοι σύμβουλοί της πληρώνονται από τον ελληνικό λαό για να αντιγράφουν το πορτογαλικό μοντέλο, το οποίο συγκέντρωσε τους μαθητές σε τεράστια σχολικά συγκροτήματα, προκειμένου να εξοικονομηθούν χρήματα από τις κοινές υποδομές και το ενιαίο προσωπικό.

Τι θα γίνει όμως με τις μετακινήσεις και την ασφάλεια των μαθητών; Γιατί στα πολυάριθμα σχολικά συγκροτήματα -βλ. Γκράβα- οργιάζουν η παραβατικότητα και οι έμποροι ναρκωτικών.

Η εκπαίδευση στη χώρα μας θα έχει στο εξής δύο ταχύτητες. Η ποιοτική παροχή της θα περιορίζεται μόνο σε όσους μπορούν να πληρώσουν. Για τους υπόλοιπους …ο Θεός να βάλει το χέρι του. Οι χορηγοί θα «αλωνίζουν» στο δημόσιο σχολείο και οι γονείς θα πληρώνουν ακόμη περισσότερα για τη «δωρεάν» Παιδεία.

Κλείνοντας, αξίζει να αναφερθεί πως -σύμφωνα με καταγγελίες των κατοίκων- το ιστορικό 2ο λύκειο της Αθήνας οδηγείται σε κλείσιμο, ενώ μεθοδεύεται η μετατροπή του σε χώρο «φιλοξενίας» λαθρομεταναστών. Δηλαδή, η κυβέρνηση, αντί να δώσει ουσιαστικές λύσεις στο πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης, δρομολογεί την μετατροπή σχολείων σε κέντρο «φιλοξενίας» των λαθρομεταναστών. Και μη χειρότερα…

Συνταγή «ala troika»

Η οικονομική κρίση αξιοποιείται ως αφορμή για την θεσμοθέτηση διαδικασιών μέσω των οποίων επιβάλλονται στα κράτη πολιτικές ερήμην των λαών τους. Για το λόγο αυτό έχει ενταθεί σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες ο σκεπτικισμός για τη σκοπιμότητα περαιτέρω συμμετοχής τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έτσι όπως διαμορφώνεται:

Τα κράτη εκχωρούν μέρος της εθνικής τους κυριαρχίας, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία γίνεται ολοένα και περισσότερο ελλειμματική, οι κοινωνικές παροχές συρρικνώνονται δραματικά, ενώ τα εργασιακά δικαιώματα ποδοπατούνται μαζί με την προσωπική αξιοπρέπεια.

Με το σοκ που δημιουργεί η κρίση και με την ελπίδα ότι θα αποτραπούν τα χειρότερα, οι λαοί υπομένουν «μεταρρυθμίσεις» που σχετίζονται με: α) το «άνοιγμα» της οικονομίας, β) την «απορρύθμιση» στα εργασιακά και γ) τις ιδιωτικοποιήσεις, δηλ. το ξεπούλημα σε ιδιώτες κερδοφόρων οργανισμών του Δημοσίου στρατηγικού χαρακτήρα. Όλα αυτά με την ανοχή και τη συνενοχή εξωνημένων ηγεσιών.

Το ΔΝΤ, όπου «βοήθησε», δεν αποσκοπούσε πραγματικά στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης. Πραγματικοί στόχοι είναι αφενός η βίαιη προσαρμογή των κοινωνιών σε έναν ακραίο οικονομικό νεοφιλελευθερισμό, αφετέρου η δέσμευση και η αρπαγή του εθνικού πλούτου.

Όσοι είχαμε ενδιαφερθεί να μάθουμε τι συνέβαινε στην Αργεντινή τις δύο προηγούμενες δεκαετίες, πληροφορηθήκαμε, χωρίς να εκπλαγούμε, πως ο ιστορικός Αλεχάντρο Όλμος Γκαόνα, κατά τη διάρκεια εκδίκασης μιας αγωγής κατά της κυβέρνησης της Αργεντινής, παρουσίασε ένα έγγραφο 1.400 σελίδων, το οποίο είχαν συντάξει οι JP Morgan και τη Citibank για λογαριασμό του Αργεντινού υπουργού οικονομικών, Καβάγιο. Δηλαδή, οι δύο μεγαλύτεροι πιστωτές της Αργεντινής υπαγόρευσαν την «θεραπεία» της οικονομίας της.

Στην Ελλάδα γίνεται πλέον συνειδητή η οδυνηρή διαπίστωση, ότι η απώλεια των κοινωνικών και των εργασιακών κεκτημένων και η μετατροπή των Ελλήνων σε είλωτες, δεν αποτελούν βραχυπρόθεσμη παρένθεση από το 2010 ως το 2015 ή έστω το 2020.

Βέβαια, η τρόικα κάποια στιγμή θα ξεκουμπιστεί από την Πατρίδα μας. Όμως οι επιπτώσεις των όσων υπαγορεύει θα μείνουν. Ούτε η εθνική περιουσία θα επιστραφεί, ούτε τα κοινωνικά και εργασιακά κεκτημένα θα ανακτηθούν, εκτός κι αν φθάσουμε σε εκρηκτικές καταστάσεις.

Αίσθηση έχουν προκαλέσει, όσα είχε δηλώσει στην Ευρωβουλή ο Βρετανός ευρωβουλευτής Νάιτζελ Φάρατζ: «…το αισιόδοξο στοιχείο είναι πως, ό,τι και να γίνει στην Ελλάδα, κάποια στιγμή θα γίνει επανάσταση, με τους Έλληνες να πολεμούν και να επιμένουν να πάρουν πίσω τη χώρα τους και τη δυνατότητά τους να την κυβερνούν οι ίδιοι. Μια τέτοια τυραννία είναι πολύ άσχημο πράγμα και μπορεί να κρατήσει πολλά χρόνια, αλλά στο τέλος αυτά τα πράγματα καταρρέουν. Ελπίζω ότι ο κόσμος συνειδητοποιεί πλέον τι γίνεται». Οφείλουμε ως Έλληνες να τον δικαιώσουμε!!!

Μείωση αποδοχών στον ιδιωτικό τομέα = Ασφυξία στην αγορά

Ο εκλεκτός των «αγορών», ο από το 2002 ως το 2010 αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και τώρα εκτελών χρέη πρωθυπουργού της κατεχόμενης Πατρίδας μας δήλωσε εμφαντικά:

«Η αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας απαιτεί πολλές διαρθρωτικές παρεμβάσεις, που αφορούν, μεταξύ άλλων, τις αγορές εργασίας, προϊόντων, υπηρεσιών και επαγγελμάτων, τη δημόσια διοίκηση, το φορολογικό σύστημα, τις υποδομές και τη λειτουργία της Δικαιοσύνης. Στους τομείς αυτούς, η κυβέρνηση προωθεί αλλαγές».

Μάλιστα, ο Παπαδήμ(ι)ος ζήτησε «να μην υπάρξουν κόκκινες γραμμές στη διαβούλευση των κοινωνικών εταίρων, καθώς η μείωση του μισθολογικού κόστους των επιχειρήσεων αποτελεί ζήτημα ιδιαίτερης σημασίας για τους δανειστές της χώρας».

Τι σημαίνουν αυτά; Ότι η τρόικα αποφάσισε και διέταξε δραστική μείωση των αποδοχών στον ιδιωτικό τομέα και ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις:
-Μείωση του κατώτατου μισθού των 751 ευρώ (μεικτά) της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης. Πρακτικά σημαίνει ότι θα φτάσουμε σε μισθούς 350 - 500 ευρώ και ατομικές συμβάσεις.
-Κατάργηση 13ου - 14ου μισθού.
-Επέκταση της «ελαστικής απασχόλησης».
-Μείωση των ασφαλιστικών εισφορών των εργοδοτών.

Δηλαδή, η καταναλωτική δυνατότητα των ιδιωτικών υπαλλήλων θα μειωθεί δραματικά και η ασφυξία στην εγχώρια αγορά θα ενταθεί. Έτσι, οι ίδιοι οι εργοδότες που θα σπεύσουν να μειώσουν το μισθολογικό κόστος των επιχειρήσεων τους, θα τις δουν να συρρικνώνονται και να αφανίζονται, αφού ελάχιστοι θα μπορούν να καταναλώνουν τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους. Οι μόνοι κερδισμένοι θα είναι τα ολιγοπώλια και οι μεγάλοι μονοπωλιακοί όμιλοι που θα «επενδύουν» με ληστρικούς όρους στην Ελλάδα.

Η συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου –την οποία προσπαθεί να εδραιώσει η κυβέρνηση Παπαδήμου- μετατρέπει την Ελλάδα σε αποικία και τους Έλληνες σε εξιλαστήριο θύμα της κρίσης του ευρώ και των τραπεζών. Οι «αγορές» και οι τοποτηρητές τους θα ξεπουλήσουν τα πάντα στον τόπο μας επ’ ωφελεία τους.

Το πιθανότερο σενάριο έχει ως εξής: Αμέσως μόλις επιχειρηθεί η εθελοντική ανταλλαγή ομολόγων, η Ελλάδα θα υποβαθμιστεί από τους οίκους αξιολόγησης σε κατάσταση επίσημης πτώχευσης (Default).

Αλλά ακόμη κι αν όλα πάνε καλά, μετά από μια λιτότητα επιπέδου κατοχής, μετά από την ιδιωτικοποίηση ακόμα και της δημόσιας διοίκησης, μετά την εκποίηση του εθνικού μας πλούτου και μετά από ένα «πετυχημένο» PSI. Το 2014 που υποτίθεται ότι η Ελλάδα θα ξαναβγεί στις αγορές, έχοντας ως νόμισμα το ευρώ, πάλι θα δανείζεται με επιτόκια ληστρικά, μια και θα είναι αδύνατο να αποκτήσει άριστη πιστοληπτική βαθμολογία.

Αυτό σημαίνει ότι το δημόσιο χρέος θα τρέχει με ξέφρενους ρυθμούς. Με ποιο αντάλλαγμα θα αποφύγει τότε τη χρεοκοπία; Καταλάβατε πού οδηγεί το σχέδιο «διάσωσης» που μας προτείνουν;